Grave

Bromvliegen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

In ons verder vrij harmonieuze samenleven hebben vrouwlief Ria en ik soms momenten dat het even wat minder gaat. Dat het een beetje schuurt, zal ik maar zeggen. Soms, als ik met heel-ver-weg-gedachten in de krant of een boek verzonken ben, schrik ik me haast kapot, als Ria met een dikke, opgevouwen krant een dreun op de glazen tafel, naast me geeft. Het door haar, in extase uitgeroepen “yesss”, kan ik meestal niet anders beantwoorden met hartgrondig gevloek. Wat is er gebeurd? Mevrouw heeft een bromvlieg op of in de nabijheid van het tafeltje ontdekt en pleegt een, vaak bloederige, moord. Het arme beestje wordt met een vakkundige beweging van tafel geveegd en naar de afvalverzamelplaats in de keuken gebracht. Mag ik zeggen dat de rapen in huize Klooté dan even goed gaar zijn?

Afgelopen vrijdagavond was er weer zo’n moment dat de bloeddorst van vrouwlief tot grote hoogten opliep. We waren aan het opruimen in kamer en keuken, om de dag verder voort te zetten in mijn kamer, waar computeren wordt afgewisseld met gesprekken over de toestand in de wereld in het algemeen en die van onszelf in het bijzonder. Met een asbak en twee lege glazen in de hand wandelde ik de keuken in. En daar was ze. Ria met dubbelgevouwen krant. “Twee bromvliegen”, riep ze, op een toon, die ik eerder zou gebruiken bij het bericht dat ik tien miljoen had gewonnen. Met een ferme backhand probeerde ze de in doodsnood verkerende beestjes te raken. Die twee hadden geluk. Ze miste, maar sloeg wel de twee glazen uit mijn hand. Het bloed steeg naar mijn hoofd. “Doe nou eens normaal”, riep ik, nogal hard. Vernietigend keek ze me aan: “Wil je die bromvliegen misschien liever op de slaapkamer hebben?” brulde ze. Ze gooide de krant op het keukenblad en pakte een halflange, hardplastic veger. Onderdeel van een gedrocht van een veger en blik. Het veegonderdeel was haar nieuwe wapen geworden. Bij het naar achter brengen van de stok, raakte ze me volop op de onderkant van mijn neus, waaruit als door een wonder het bloed met kracht een uitgang zocht. Ik schreeuwde moord en brand. “Gemist”, riep ze teleurgesteld. Ze draaide zich om, zag mijn gezicht en zei, niet eens zo heel verbaasd: “Wat heb jij gedaan?”

Het volgende kwartier gedroeg ze zich als Florence Nightingale. Na het stoppen van het bloeden, hoorde ze de vijand weer. “Doe de deur open en laat ze naar buiten”, riep ik. “Ga je gang”, zei ze, en gaf me de veger. Met twee doeltreffende bewegingen mikte ik de vliegen door de keukendeur de vrije buitenlucht in. Stil gingen we naar boven. Zonder woorden computeren kan ook.

De stilte in de kamer werd plotseling verbroken. Door het half geopende raam bromden zich twee vliegen naar binnen.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties