Grave

Brommen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

In tijden dat gevangenissen in ons land nog bevolkt werden door kruimeldieven, fraudeurtjes en vechtersbazen, moest iemand na de rechterlijke uitspraak een tijdje gaan brommen. Er werden nog geen moord- en terreuraanslagen beraamd in de toenmalige cellen van het cachot. Maar de tijden van Bromsnor zijn inmiddels al lang voorbij.

Brommen is geüpdatet naar gevangenisstraf, die doorgebracht wordt in een penitentiaire inrichting, met afdelingen als huis van bewaring voor de "afwachters", de inrichting voor Stelselmatige Daders (ISD), de extra beveiligde inrichting (EBI), de terroristische afdeling (TA), de beheersproblematische gedetineerden (BPG), de zeer intensieve specialistische zorg (ZISZ) en een penitentiair psychiatrisch centrum (PPC). Het lijkt op een menukaart, of op de aandoeningen waaraan schoolkinderen lijden na een uitgebreide psychologische test (UPT). De oude cellen, met muren vol streepjes die de tijd aangeven hoe lang al gebromd is, behoren helaas tot het verleden. En ondanks het feit dat je in beschonken toestand kinderen en opa's en oma's dood kunt rijden en middels een taakstrafje je straf kunt afwerken, zitten onze moderne gevangenissen mudjevol.

Ik moest er afgelopen zaterdagavond plots aan denken. Vrouwlief Ria en ik hadden een zware dag achter de rug. Nieuwe buren, onhandige buurman, even helpen, je weet wel. Dus op tijd naar bed. Uitgeput deed ik middels een slim knopje het licht uit. De vermoeide hoofden hadden de kussens amper aangeraakt of we hoorden een zwaar gebrom in de slaapkamer. Een kruising tussen een F-35 waarvan de piloot nog even gas geeft en een poging van de nieuwe buurman om ergens een gat in te boren. Het slimme knopje zorgde voor licht. Twee oude gezichten keken elkaar aan. "Gvd, een bromvlieg", stamelde vrouwlief. "Mijn God", dacht ik, "dat wordt weer een partijtje matten op leven en dood". En jawel, vrouwlief stapte resoluut uit bed, gewapend met slagmateriaal in de vorm van een badhanddoek. Het monster was er één van de soort "ik ben niet bang", en scheerde op enkele centimeters voorbij haar hoofd. Dat viel niet in de smaak bij vrouwlief. Haar ogen stonden op lichtblauw, en ik weet als geen ander wat dat betekent. Heel even keek ze me aan. Ik wist voldoende. Ik moest er ook uit. En snel. Ook bewapend met een badhanddoek toog ik mede ten strijde, al had ik soms het gevoel dat ik een behoorlijk storende factor was op het slagveld. Met enige regelmaat hoorde ik "Ga opzij, schiet op". De slag duurde lang en was heftig. Vrouwlief was in opperste concentratie, maar miste toch de klasse die haar moeder had. Die kon, nog op 95-jarige leeftijd, stil in haar stoel gezeten, met één enkele beweging, met één hand een voorbijvliegend insect grijpen. Zomaar. Vrouwlief deed er langer over. "Doe jij ook eens wat", snauwde ze. Ik was op mijn teentjes getrapt, want stond al een kwartier uit alle macht, in het wilde weg, dat wel, in de rondte te slaan. Na twee bloemvazen had ze eindelijk het monster te grazen genomen. Schijnbeweging naar links en met rechts meppen. Het gebrom was over. De jacht van vrouwlief nog niet. "Waar ligt hij nou?" Alles moest opzij, maar geen dode bromvlieg te ontdekken. Dan toch maar, niet geheel tevreden, gaan slapen.

Om 6 uur 's morgens werden we wakker. Door zwaar gebrom. Het werd een lange, lastige dag.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties