Grave

Irene Peeters neemt noodgedwongen afscheid van uitvaartwezen

'Bijzonder om nabestaanden te mogen bijstaan'

Door Freddy Klooté

GRAVE - “’s Morgens om 8 uur gaat de telefoon. Al bij de eerste rinkel gaat er als het ware een knop om en sta je volledig 'aan'. Er ontstaat een focus en je weet dan dat je agenda voor de komende dagen bepaald is”. Aan het woord is Irene Peeters, die onlangs afscheid heeft genomen van haar Annora. Een noodgedwongen afscheid. Op het moment dat ze mededirecteur en uitvaartverzorgster van het bedrijf was.

Haar man Frans gaat binnenkort met prepensioen: “Ik heb er altijd van gedroomd dat hij, als ik dan thuis kwam van een uitvaart, het eten op tafel had staan. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn”. Een heel onnozel ongeluk tijdens haar werk en een herseninfarct maakten een einde aan wat Irene haar passie noemde. De beperkingen die, ook na een revalidatie van 9 maanden, gebleven zijn, beletten me om het werk dat ik zo graag deed voort te zetten”.

Uitvaartverzorger
Irene Peeters had de opleiding zelfstandig ondernemer al gedaan: “Daarna ben ik met de opleiding uitvaartverzorger begonnen. Nadat ik die had afgemaakt, heb ik op 1 juli 2000 Adriaans Uitvaartverzorging overgenomen. In 2008 zijn we daarmee verhuisd van de Gasthuisstraat naar de Oliestraat. De naam is toen veranderd in Annora Uitvaartverzorging. Ik was er mededirecteur en mede-eigenaar. In 2013 hebben wij de zaak overgedragen aan een grotere eigenaar. Ik ben de zaak blijven leiden alsof het mijn eigen zaak was. En dan gebeurt er zo’n ongeluk”. Irene kan er nog steeds niet helemaal bij dat ze toch echt afscheid moet nemen: “Nu het dan toch zover is wil ik de mensen in Grave en wijde omgeving bedanken”.

“Bedankt”
“Ik heb het altijd bijzonder gevonden dat ik nabestaanden mag bijstaan in die heftige periode direct na een overlijden. Ik zit bij hen aan tafel en kom letterlijk en figuurlijk heel dichtbij, in een intieme en vaak kwetsbare periode. Want sterven is niet niets. De wensen van de nabestaanden staan centraal en in de dagen die volgen is er veel intensief contact. Over allerlei zaken, klein en groot. Praktisch en emotioneel. Mensen vragen om advies. Vragen of bepaalde dingen mogelijk zijn. En daar ga je mee aan het werk. Zo ontstaat er ook een bijzondere band. Alles is gefocust op het afscheid. Je bent op dat moment deel van de familie. Je weet antwoorden op vragen en wensen. De mensen laten je erbij. Laten je toe in hun gevoelens. Dat is heel speciaal. Na de uitvaart verdwijn ik langzaam uit beeld en wordt de band ook minder. En zo hoort het ook. Vaak komen dan ook de bedankjes”.

Over bedankjes gesproken. Irene Peeters wil dit interview vooral gebruiken om mensen te bedanken: “Allereerst natuurlijk voor hun vertrouwen in mij. Soms kom je als volkomen vreemde binnen op een enorm emotioneel moment. En daarin moet je dan elkaar vinden. Je moet ook kunnen voelen wat de mensen nodig hebben. Maar het delen van hun grootste verdriet en een kijkje krijgen in hun privéleven is voor mij altijd een grote eer geweest. Net als het feit dat je op zo’n moment een ander kunt helpen, advies geven. En vooral om te mogen zorgen dat er op een persoonlijke en respectvolle manier afscheid kon worden genomen van iemand die geliefd was. Bedankt”.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties