Grave

Beter worden - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

We zitten in de grootste crisis van de afgelopen 50 jaar. Lekker dan. En het einde is nog lang niet in zicht. Wel heeft de coronamedaille een dofgrauwe en een licht glanzende kant. Een lelijke kant is dat het gezinnen verscheurt. IC-patiënten worden verplaatst naar verre oorden, bezorgde vrienden en familieleden achterlatend. En wanneer het kwartje de verkeerde kant opvalt, dan volgt een wrang afscheid.

Ook ons sociaal leven staat op de stand-by modus, waardoor afstanden ontstaan die er eerst niet waren. Ons geduld, onze flexibiliteit en onze weerbaarheid worden getest, jammer genoeg soms op een mensonterende manier. Maar, ooit komt er een moment dat we het stekelige coronamonster kunnen beteugelen. Vervolgens krijgen we een economische crisis aan ons broek met een nekslag van de Amerikanen, waarbij een instortende dollar onze wankele euro meesleurt de afgrond in. Uiteindelijk kijken we terug hoe die periode ons veranderd heeft. Maar wat zal er veranderd zijn? Wacht, even de glazen bol pakken. Dat niezen of hoesten in de elleboog zal blijven, net als het zorgvuldig handen wassen. Ook de anderhalvemetersamenleving zal een tijdje na-ijlen, in afgezwakte vorm. In Europa ontstaat een minder groot taboe op het dragen van mondkapjes in het openbaar, waar we eerst scheef naar China keken op dit punt. Rondlopen met griepverschijnselen gaan we steeds minder doen, want onze vrienden en collega’s staan met een terechtwijzende vinger klaar. Ook werkgevers gaan anders denken. Waar voorheen de snotterige, doorstoempende collega gezien werd als een sterk persoon met hart voor de zaak, wordt diegene straks naar huis gestuurd. Niks stoer doen, maar onverantwoord gedrag omdat de halve afdeling besmet kan worden. We komen er dus achter dat het opgelegde plan B, best eens plan A kan worden. Dat de noodzaak om lijfelijk aanwezig te zijn op kantoor, toch niet zo belangrijk is als we dachten. Dat het fileprobleem niet een gegeven is, maar een keuze.

Ook internationaal zien we verandering. De grauwe kant van de medaille is dat jarenlange frustratie een samenwerking in de weg zit momenteel. Nederland wil Italië niet helpen zonder voorwaarden, Trump geeft de WHO en China de schuld van hun problemen, Democraten werken niet samen met Republeiken, China’s betrouwbaarheid wordt in twijfel getrokken. De glimmende kant van de medaille is dat burgers inzien dat presidenten die de coronacrisis zwaar onderschat hebben, moeten worden vervangen. Dat populistische spierballentaal niet automatisch betekent dat diegene de ballen heeft om moeilijke beslissingen te nemen in crisistijd. Zeker niet als die crisistijd een beroep doet op samenwerking, discipline en geduld van alle lagen van de bevolking. Bruggenbouwers zijn dan harder nodig dan murenbouwers. De bevolking zal dit meewegen in de komende verkiezingen.

Elk land zal een noodplan opstellen en reserves achter de hand houden. Grote hallen met noodvoorraad om snel te kunnen opschalen met IC-bedden met beademingsapparaten. En natuurlijk heul veul mondkapjes. Grote schulden in de EU worden verboden, noodfondsen worden verplicht. En natuurlijk een internationale samenwerking tussen ziekenhuizen en een soepel werkende, privacy-proof “anti-virus app” op onze telefoon.

Al met al hoop ik dat we de huidige situatie snel achter ons kunnen laten en dat we daarna leren van de fouten die we (onbewust) hebben gemaakt. Allereerst moeten de zieken beter worden, en dan wordt hopelijk de rest van de wereld beter. Beter dan het was.

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties