Grave

Steeds meer prijzen voor werk van filmmaker Lou Kruisbergen

'Belangrijkste is de organisatie'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Je kent die verhalen wel. Dat iemand plotseling zijn roeping ziet. Bij Lou Kruisbergen uit Grave was dat een tractor op de Graafse brug: “Voor een lokale krant beschreef ik lastige verkeerssituaties. Ik was toen nog rijschoolhouder, dus verkeer was wel “mijn ding”. Met een fotocamera belandde ik op de Graafse brug en volgde een tractor. Ik wilde de juiste beweging opvangen en toen merkte ik dat ik eigenlijk aan het filmen was. Dat was wat ik wilde doen. Pas toen kwam het filmen in beeld”.

Lou Kruisbergen (midden) met zijn moeder en broer Jos.

Lou is geboren in Wamel. Het land van Maas en Waal. Hij komt er nog graag. Om te filmen. “Mijn eerste filmpjes gingen over mijn kinderen. Later volgde een film over broeder Willibrord. De man van de blokfluitlessen. Ik was inmiddels in Grave komen wonen. Ik ging aan de slag als pottenbakker in Amphora. Het zal rond 1975 geweest zijn. Maar ik was niet zo bijster commercieel en veranderde van job. Ik werd houder van een autorijschool. Sinds ongeveer twintig jaar maak ik films. Ik werd steeds enthousiaster en wilde alles leren en uitproberen. Mijn oudere broer Jos was cameraman bij de tv en van hem leende ik de eerste spulletjes. In het begin monteerde ik in de camera. Maar alles wordt beter, gaat sneller. Het is een dynamische wereld geworden. Mijn laatste instrument is de drone. Daarmee kan ik vliegen als een duif”.

Het maken van een film
“Ik doe eigenlijk alles. De planning, casting, regie, licht en geluid, het filmen en de montage. Dus de organisatie daarvan is het belangrijkste. Voor het sjouwen heb ik Matthieu Willems uit Malden. Hij is mijn linker- en rechterhand. Hij sjouwt soms een week lang voor acht seconden werd. Een echte hulp. Zegt weinig en als hij wat zegt dan kun je beter maar luisteren. Het idee en het verhaal maak ik zelf. Ik schrijf het script en gebruik daar zo weinig mogelijk woorden voor. Maar over elk woord denk ik na. De acteurs, amateurs uit de omgeving, krijgen het scenario niet, maar alleen de verhaallijn. Kijk als ik nu hier de deur open doe en ik zeg : “Dag Freddy”, wat zeg jij dan? “Dag Lou”, zeg ik. “Begrepen”, lacht Lou. “Ik trek de acteurs een wereld in die er niet is. Ik vertel verhalen met beeld. Gebruik zo min mogelijk woorden, het spel is belangrijk. En natuurlijk de emotie”. Lou gebruikt als voorbeeld zijn film over het boerke van Winssen. Een man aan wie bovennatuurlijke eigenschappen werden toegeschreven. “Op zijn sterfbed werd een doodziek meisje bij hem gebracht. Hij legde een hand op haar hoofd en ze genas. Het was zijn laatste patiëntje. Dat meisje speelt in mijn film “Het boerke van Winssen”, de moederrol. Ik hoef haar over emoties niet veel bij te brengen”.

Lou is een rasverteller. Het ene na het andere verhaal komt over tafel. Over het gebruik van geluid: “Dat is toch zo belangrijk. Ik filmde laatst een musical. Daarna heb ik het meeste werk aan het geluid. Als dat niet goed is, ben je de kijker zo kwijt”.

Films en prijzen
Naast diverse films over zijn kinderen, vakanties en Grave, was zijn eerste succes “De speeldoos”. Een film die Lou kon maken door de steun van NB’80. “Dat is een organisatie van en voor amateurfilmers. Ik kreeg, op het licht na, alle faciliteiten om een speelfilm te maken. Er zat zelfs een cursus scenario schrijven bij. Ik heb alles geschreven. Oja, ik schrijf een film van achter naar voren. “De speeldoos” werd bekroond. Een landelijk succes. Mijn volgende film was “Het boertje van Winssen. Een streekverhaal dat op het Brabants Filmfestival in het Graafse Palazzotheater werd gehouden. Het publiek was lovend, maar het werd geen winnaar. Daarna kwam de fantasyfilm “Het magische boek der Kristallen”. Een film van 70 minuten. Bekroond als beste niet-commerciële film van Nederland. En mijn laatste film was Sprinter. Een familiedrama, dat in april jongstleden de publiciteit haalde omdat het de prijs van de beste film haalde tijdens de Limburgse Filmdagen. Een film over de moeizame relatie tussen een vader en zijn dochter. Met een opa die als een echte opa zijn kleindochter telkens weer weet te beschermen. De jury vond het een film die de kijker bij de keel grijpt. Ook beide hoofdrolspelers, opa en zijn kleindochter kregen een prijs voor de beste acteur en actrice”. Nou, wat wil je nog meer? Lou Kruisbergen weet het wel: “Nieuwe films maken. Ik zou dolgraag nog een fantasyfilm maken. Geen deel twee van “Het magische boek der Kristallen”, maar wel in die stijl.

Voorlopig maak ik korte nieuwsflitsen voor De Gelderlander. Tijdens afgelopen moederdag heb ik de prijzen naar mijn 106-jarige moeder meegenomen. Ze lachte trots: “Weet je nog dat ik zei dat je het nog beter kunt dan je broer?”

 

Still uit de film Sprinter.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties