Grave

Mari Michels, een bestuurder in hart en nieren

'Altijd bereid om mensen te helpen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Wie in Grave Mari Michels zegt, denkt aan die man die met gezwinde tred afstanden overbrugt. Van een eind zie je al aan zijn loop dat hij het is. Er straalt kracht uit. Vastberadenheid, optimisme en leven. En dat terwijl zijn vrouw Joke een half jaar geleden pas overleden is. Joke, waar hij zo’n halve eeuw voor heeft gezorgd. Maar daarover zullen we het niet hebben. Die wond is nog te vers. Daarom een gesprek met Mari over al zijn werkzaamheden ten behoeve van de medemens. Met veel bijdragen voor de kerken. De Hemelvaartkerk , het samengaan met de Elisabeth tot één parochie. En dan zijn werk voor de senioren van de gemeente Grave. Dat alles met als achtergrond zijn baan bij Defensie. Een boeiend mens. (foto's: Veerle Koninkx)

Mari Michels is in 1941 in Oisterwijk geboren. Na het voortgezet onderwijs heeft hij drie jaar gewerkt in een schoenenfabriek. In 1959 stapte hij over naar Defensie, waar hij tot 1996 heeft gewerkt tot hij functioneel leeftijdsontslag kreeg. In 1963 trouwde hij met Joke. In Haaren. Het echtpaar werd verrijkt met twee zonen: Harry en Sjef. Het jonge gezin kwam in 1968 in Grave wonen toen Harry in de Generaal de Bonskazerne kwam te werken. “Ik was niet echt het type trooper”, vertelt Mari. “Maar ik heb meer in administratieve functies mijn best gedaan. Ik was wel specialist in Nucleaire Biologische Chemische Oorlogsvoering. Als enige van de 540 man en was daardoor constant op oefening. Het was in die tijd een hot item”.

Diverse vernieuwingen op allerlei gebied maakte hij van nabij mee: “Na weer een cursus was ik betaalmeester geworden. Het was de tijd van de overgang van contant naar giraal uitbetalen. Dat gaf heel wat drukte. Na de overplaatsing naar het Militair Hospitaal in Utrecht kwam ik de volgende vernieuwing tegen. Ik was er intern controller. Op een middag kwamen er drie reusachtige dozen binnen. Bleken er drie gigantische IBM-computers in te zitten. De chef schrok en zei dat ik ze maar open moest maken. Gelukkig zat er een handleiding bij. Die heb ik precies gevolgd. Er moesten nog van die grote diskettes in. Maar, het werkte”. Mari kan er weer om lachen. “Nou die computer kon alles. Optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen. En de formulieren met alle uitkomsten kwamen er zo uitrollen. Bovendien onthield dat apparaat ook alles. Wat was dat lachen”. De economisch-directeur was onder de indruk van Mari’s toverkunsten en Mari werd, tot zijn pensioen, systeem- en applicatiebeheerder.

Verenigingsleven
Al meteen bij het verhuizen naar Grave kwam Mari in het verenigingsleven terecht: “Ik werd secretaris van de Stichting Zwembad. Dat is er in 1975 gekomen. Ik ben gaan volleyballen bij Dynamo en werd er dus penningmeester. Sinds 1970 ben ik bij de kerk betrokken. Eerst in de Hemelvaartkerk en na de samenvoeging in 1996 in de St. Elisabethparochie. In de Hemelvaart was ik als collectant en communie-uitreiker begonnen. Maar dat breidde zich steeds meer uit. Ik deed lezingen en hielp bij uitvaarten. Vanaf 1996, ik werkte niet meer, werd ik koster van de Elisabethparochie. Ik maakte roosters, bestelde attributen en boekjes, maakte alles in orde om een eucharistieviering mogelijk te maken. En dat doe ik nog steeds. Nu samen met Jacqueline Brouwer en Alex van Megen. Ik ben ook acoliet”.

Maar ook in het Sociale Domein bleef Mari betrokken: “Ik zit in de Adviesraad Sociaal Domein, dat gevraagd en ongevraagd adviezen geeft aan het College van Grave. In 2002 zijn we met de voorbereidingen begonnen voor de WMO. Die is in 2005 ingevoerd. Ook zat ik in de voorbereidingscommissie Land van Cuijk van de WMO-raad. In 2007 zijn we als Burgerparticipatieraad hiermee verder gegaan. Daarin was ik lid van het bestuur. In 2015 is ook dat weer omgevormd tot de Adviesraad Sociaal Domein, waar ik ook nog steeds lid van ben. Op dit moment zelfs interim-voorzitter. Ook binnen de KBO heb ik heel wat voetstappen liggen. In verband met de gezondheidstoestand van Joke zijn we in 1996 lid geworden. Ik werd er secretaris. Later toen er gemeentelijke Kringen ontstonden werd ik penningmeester van de Kringgemeente KBO Grave. Een grote vereniging met ruim 500 leden”. Zowel onze Koning als de Paus merkte de ijver van Mari op. In 2007 werd hij Lid in de Orde van Oranje Nassau en in 2015 kreeg hij de Pauselijke Onderscheiding Por Ecclesia et Pontifice.

In Catharinahof was hij betrokken bij het Gebruikersoverleg met de directie en BrabantWonen. Verder is dat voor bewoners, personeel, gebruikers van de diverse ruimtes en de gemeente Grave. “Dus hebben we meteen ook maar de Huurdersvereniging opgericht”, zegt Mari lachend. “In Catharinahof doe ik ook vrijwilligerswerk. Niet voor één bepaalde functie, maar in voorkomende gevallen ben ik altijd bereid om mensen te helpen”. Het is Mari ten voeten uit. Mensen helpen. Zoals hij zijn Joke zo lang heeft mogen helpen.

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties