Grave

Als de wereld draait - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Het was een vreemde gewaarwording. In de nacht van zondag op maandag werd ik wakker. Ik ging op een andere zij liggen en de hele wereld draaide als een waanzinnige rond. Vreemd, maar ook angstwekkend. “Jee, wat krijgen we nou?” dacht ik, lichtelijk in paniek. Dan maar terug naar de andere zij. En ook daar veranderde het gordijn en wat lichtinval in een onheilspellende kermisattractie.

Dus, wat doe je dan in zo’n bedreigende situatie? Juist. Het wezen dat overduidelijk in huiselijke en andere situaties de pantalon stevig aanheeft, wakker maken. Vrouwlief schoot meteen in de verpleegstand. “Heb je ergens pijn? Kun je nog iets zien? Beweeg eens iets. Wil je een glas water of zal ik thee zetten? Waarom heb je me niet eerder wakker gemaakt?”

De nacht verliep verder volgens het schema van “een doorwaakte k*tnacht”. Vrouwlief bombardeerde zichzelf tot “hulphond” en het ontbrak me aan niets. Jammer van die vreselijke draaiingen. De volgende ochtend belde ze, tegen mijn advies in, de huisarts. Tja, die pantalon ook. Ze was de achtste beller en dus nog in de gelegenheid een kop thee te zetten. “Ik denk dat het wel over is”, piepte ik. Net op dat moment draaide ik met mijn hoofd en de wereld draaide mee. Eindelijk was vrouwlief aan de beurt. De vriendelijke assistente vroeg of ik zelf de telefoon kon beantwoorden. Al snel dacht ze dat ze het wel wist. Voor de zekerheid zou de dokter om 10 uur mij bellen. “Kijk ondertussen eens bij draaiingen op internet”, zei ze, “en maak je maar niet druk”. Ik meteen op internet kijken. Ik herinnerde me nog de vreselijke afkeer die artsen in het begin hadden als een patiënt op het spreekuur kwam en zei dat hij via internet wist wat hij mankeerde en of de dokter maar snel de bij dat ongemak passende medicijnen wilde voorschrijven. Zo’n gesprek verliep meestal nogal moeizaam.

De dokter, een invaller, bleek een aardige man, rustig en met een luisterend oor. Hij bevestigde mijn vermoeden: “Ja, het is een typisch geval van BPPD. Positieduizeldraaierigheid. Als ik me goed had gevoeld had ik hier zeker een grap over gemaakt. In de trant van, “het woord alleen al duizelt me voor de ogen”. Maar ik was niet in de positie om grappen te maken. Bovendien was vrouwlief er ook bij, en die had vast streng gekeken. Toen de aardige dokter nog enkele vragen had gesteld, zei hij dat het absoluut ongevaarlijk was en vaak voorkwam. Kijk, dat veranderde de zaak natuurlijk. Ik voelde beetje bij beetje weer wat zelfvertrouwen binnenstromen. “Hoe lang ben ik uitgeschakeld, dokter?” vroeg ik met een ziekelijk stemmetje. “Hoe bedoelt u?” antwoordde de dokter. “Nou, ik denk dat ik bijvoorbeeld nou niet meteen de vaatwasser kan uitruimen”, probeerde ik. “Of de bedden opmaken?” Even was het stil. “Mag ik uw vrouw even aan de telefoon”, vroeg de arts. Vrouwlief liep met de telefoon naar beneden. Ik plofte achterover, kreeg een positiedraaierigheid, en was een kwartier later bezig met het leeghalen van de vaatwasmachine.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties