Grave

Monika Brussaard-Sas, een bevlogen interieurontwerper

'Alles moet kloppen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - “Monika Sas Interieur”, staat er op haar website. Na een carrièreswitch in 2011 verhuisde de passie van Monika van de afdeling MKB van de Rabobank naar het interieur van onze huizen. Van een drukke baan, een levendig gezin met manlief Arthur en hun twee opgroeiende zonen, naar een baan als zelfstandig ondernemer. Van de files onderweg naar een eigen ontwerpkamer thuis. De gesprekken met mensen bleven. Net als haar enthousiasme. “Ik heb een serieuze stap genomen”, zegt Monika. “Een stap waar ik blij van word”.

“Ik ben geboren in Nijmegen en opgegroeid in Leuth. Mijn vader was tennisleraar en mijn moeder lerares bij de kleuters van een basisschool. Zij was het die zorgde dat ik naar de Vrije School in Nijmegen ging. Daar heb ik twaalf jaar lessen gevolgd op beide afdelingen, de basisschool en het voortgezet onderwijs. Uit een test op school bleek dat ik cijfermatig erg goed was. Dat betekende dat ik mijn schoolloopbaan vervolgde op een administratieve opleiding. Het werd de MEAO. Een uitstekende keuze, want ik heb er een gouden opleiding gehad. Het was er enorm leuk en ik maakte er veel vrienden en vriendinnen. Eén van die goede vriendinnen bepaalde zelfs de rest van mijn leven. Astrid Bannink stelde me voor aan Arthur Brussaard. Uit Grave. Ik ben met hem getrouwd, we hebben twee tienerzonen en ik ben met hem meegegaan naar Grave”.

Monika heeft altijd in de financiële en administratieve sector gewerkt. Bij de Gelderlander, bij een salaris-administratief bedrijf tot bij de Rabobank: “In Arnhem werkte ik voor de afdeling MKB van de Rabobank. Als vertegenwoordiger van de bank verzorgde ik de contacten en maakte ik de contracten van allerlei bedrijven. Het was een druk bestaan. Ik had weliswaar een hartstikke leuke baan, maar ergens begon het binnen in mij te wringen. We hadden een jong gezin, Arthur was voor zijn werk vaak in het buitenland. De uren in de file gaven me de tijd om na te denken. Ook de bank dacht na en wilde me meer uren geven”. Monika en Arthur keken elkaar eens diep in de ogen en hadden een goed gesprek: “Arthur zei: “Ga vooral iets leuks doen”, vertelt Monika. “Ik wist dat ik vooral mijn rekenkundige kant had ingezet, en mijn creatieve kant wat had laten luieren. Dus zocht en vond ik het: De opleiding voor binnenhuisarchitectuur. In de avonduren. Overdag bleef ik cijferen en adviezen geven aan bedrijven. Ik was vroeger best wel veel met het inrichten van mijn kamers bezig geweest. Wilde ook vaak wat verzetten. Dus ergens in mij was er wel iets van omgaan met interieurs aanwezig. Dat werd op de opleiding meteen danig versterkt. Ik ging er fluitend naar toe. Een lerares zag het wel zitten: “Daar moet jij wat mee gaan doen”. Monika trok de stoute schoenen aan. In 2010 haalde ze haar diploma , zegde haar baan bij de Rabobank op en ging aan de slag.

Interieurontwerper Monika Sas
“Mijn eerste klus was in het clubgebouw van de Graafse hockeyvereniging. Met een budget van € 0,- mocht ik in verband met de feestelijke Graafs IJs-avonden van de kantine een chique Weinstube maken. Inmiddels heb ik een behoorlijke portfolio opgebouwd. Met steeds grotere projecten, met complexe gebouwen, maar ook het werken met een € 0,- budget blijf ik leuk vinden”.

“Het begint meestal met een telefoontje. Mensen die dan bellen of ik hen kan helpen, zijn al over hun eerste drempel heen. Ze willen hulp. Dan komt het eerste gesprek. Ze vertellen wat ze willen. Het kan gaan over één kamer, het hele huis, maar ook over een nog te bouwen huis. In het laatste geval neem ik contact op met de architect en vraag om de bouwtekeningen. Je hoort al dat mijn rekenervaring alweer een rol gaat spelen. Ik werk alles op mijn tekentafel/computer uit en kom met minstens drie voorbeelden terug bij de klanten. In alle gevallen kijk ik natuurlijk naar de wensen en eisen van de klant. Iemand wil per se een bibliotheek, een ander legt het accent op verlichting en weer iemand anders gaat voor een bijzondere woonkeuken. Maar wat het ook voor opdracht is, het blijft altijd teamwerk. Soms met een echtpaar, soms met alle betrokkenen van een bouwmaatschappij. Het is een proces dat groeit. Steeds meer vorm krijgt. De creatieve fase is de laatste fase, als alle puzzelstukjes op hun plek komen”. De enthousiaste Monika: “Het gaat niet over stijl, maar over functionaliteit. Over identiteit. Wie zijn we? Wat vinden we leuk? Dat zijn de hoofdvragen. Natuurlijk heb ik mijn eigen signatuur. Ik hou van natuurlijke materialen. Niet van veel glimmend werk. Wel van leer en stof. Dat zie je in al mijn ontwerpen wel ergens terug. De basis van elk ontwerp bouw ik uit met eyecatchers, persoonlijke spullen van de mensen. Dingen uit hun leven. Alles moet kloppen”.

Een voorbeeld van dicht bij huis is de wachtkamer van Tandartsenpraktijk Ravelijn: “Daar was de opdracht om de wachtkamer huiselijk te maken. Wat ook leuk is, is dat ik met een bepaald ontwerp kom en de mensen zeggen: “Och ja, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. En toch past het”. Dan weet ik dat mijn werk geslaagd is”.

Inmiddels is haar agenda al mudvol. Ze heeft haar eigen website www.monikasas-interieur.nl. Het begint al weer op een fulltime baan te lijken. Monika: “Ja, dat klopt. Maar de jongens zijn inmiddels zelfstandig, dus het is heel goed te doen”. Als ik met haar over de toekomst begin, heeft ze haar antwoord snel klaar: “Ik vind het zo ontzettend leuk nu, dat ik me daar helemaal niet druk over wil maken”.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties