Grave

Echtpaar Maurice Labro-Carla Olde Hampsink over fietsen en sportwagens

'Afrika zit diep in ons hart'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Een interview over grote tegenstellingen. Van de diepste armoede van drie kinderen zonder ouders of familie tot het restaureren van meesterwerken uit de autogeschiedenis. En daartussenin Maurice Labro en Carla Olde Hampsink uit Velp. Mensen met een gouden hart en gulle handen, in dienst van de behoeftige medemens. Een leven dat zich afspeelt tussen Velp en Kenia. Tussen hun twee kinderen en drie kleinkinderen in Nederland en “hun” drie inmiddels volwassen kinderen waar zij voor zorgen in het verre Afrika. Gedreven mensen. Met een verhaal. (foto's: Jesper Oosterlaak)

Carla Olde Hampsink is geboren in Tiel, maar getogen in Overloon: “Het voortgezet onderwijs heb ik in Stevensbeek gedaan. Het HBO in Driebergen. Sociaal werk. Dat lag me. Mijn eerste baan was op het Asielzoekerscentrum in Stevensbeek. Daarna werd ik directeur van het toen net opgerichte AZC in Grave”. Ook Maurice “deed” Sociaal Werk: “Ik ben geboren in Cuijk, maar al snel verhuisd naar Mook. School was niet echt mijn ding, maar heb toch de opleiding voor Sociaal werk gedaan. Omdat ik veel meer schik had in mijn hobby van motorcoureur, kwam ik via een opleiding daarvoor, in een machinefabriek terecht. Ik was gedreven. Had mijn werk gevonden. Die gedrevenheid is er in mijn leven vaak geweest”. Datzelfde geldt overigens ook voor Carla. Toe deze twee gedreven zielen samensmolten, werd er getrouwd.

Afrika
“Van jongs af aan had ik veel interesse in Afrika. Mijn vader was gymleraar op een school waar paters Passionisten de scepter zwaaiden. Die paters hadden enorm veel verhalen over Afrika. Velen hadden er gewerkt. Ik leerde er over het leven in Congo en Kameroen. Die belangstelling heeft me nooit meer losgelaten”, vertelt Maurice, die qua vertelkunst naadloos bij de Passionisten had gepast. Carla: “In 2010 ging Maurice met een paar vrienden in Afrika fietsen. Ik was hartstikke jaloers, want ik had graag mee gewild. Door mijn werk op het AZC had ook ik een grote belangstelling voor en een band met Afrikaanse asielzoekers in het AZC. Maar ik kon niet”.

Maurice vertelt enthousiast verder: “We reden dwars door West-Afrika. Togo, Benin. Burkina Faso. We overnachtten in kleine hotels. In dorpjes. Afrika is gastvrij en bieden onderdak aan bezoekers. Vijf weken heb ik daar mogen genieten. Het was een eyeopener. Niet de highlights, maar die andere wereld, met die grote armoede Het vroeg om meer. Ik was motorcoureur geweest. Sommige Afrikanen rijden op van die Chinese motorfietsjes. Bij het volgende bezoek hebben Carla en ik allebei een motorfiets gekocht in Akkra en zijn naar vrienden in Burkina Faso gereden”.

Carla: “Na al dat gereis op de motor kwamen we uiteindelijk bij de Keniaanse kust. Daar ontmoetten we de familie Swaleh. Nou ja, van familie kon je niet meer spreken. Twee zussen en een broer. Al tien jaar hielden ze elkaar in leven. Zonder ouders, zonder familie. We waren erdoor in het hart getroffen. We gaven ze een mobieltje en terug in Velp konden we via facebook met elkaar communiceren. Maurice en ik vroegen ons af wat we voor die mensen konden betekenen. De oudste zus wilde onderwijzeres worden. De middelste kapster. We besloten ze te helpen en hun studie te bekostigen. Ze hebben inmiddels hun gedroomde doel bereikt. Bleef over Hamisi, de broer. Hij wilde iets met fietsen doen. We besloten hem te helpen”.

Fietsen voor Hamisi
Maurice: “Iedereen in Afrika wil een fiets, maar de fietsen die er zijn, komen uit China, zijn slecht en duur. Hamisi is fietsenmaker geworden en maakt van oude fietsen weer mooie, goede fietsen. Dus toen we weer thuis waren besloten we om fietsen uit Nederland te exporteren. Hier zijn ze volop aanwezig. Soms ongebruikt in een schuurtje. Hamisi schreeuwt erom. Carla en ik zijn op zoek gegaan naar tweedehands fietsen. Actief gaan scharrelen, zeg maar. Vrienden en kennissen benaderd. Ergens een hele partij kunnen kopen. Ook waren we op zoek naar onderdelen”. “We hadden al een heleboel fietsen bij elkaar. En een container. Maar de container was nog niet vol. Dus een appje gezet in de buurtapp. De buurt was super enthousiast en we kregen totaal 20 fietsen. Ongelooflijk mooi. En tot de dag van vandaag verzamelen we fietsen voor Hamisi”, zegt Carla. Het contact met “hun” drie kinderen in Kenia is vrij intensief. Die kinderen noemen hen papa en mama. En dat is niet overdreven. Wat als hobby begon is voor Carla en Maurice een verrijking van hun leven geworden. Maurice kan niet stoppen: “Ook racefietsen, mountainbikes en vooral kinderfietsjes zijn ook belangrijk en veel gevraagd. Ik ben nu bezig met het maken van een aanhanger voor achter de fiets. Kom maar eens in de werkplaats kijken”.

In de werkplaats val ik bijna omver van verbazing. Daar staan drie Ferrari’s in verschillende staat van reparatie en ontwikkeling. “Dit is ook mijn werk”, zegt Maurice. “Ik restaureer handgemaakte sportauto’s. Of ik maak een replica van een oude racewagen. Uit aluminium of staalplaat. Dat is echt een precisiewerk, wat vraagt om nauwkeurig meten en, in overleg met de eigenaar, een gedegen plan van aanpak. Ook de diverse onderdelen van chassis of carrosserie worden met de hand gemaakt. Je ziet me hier ook regelmatig aan het lassen. Het is een soort boetseren met staal en aluminium. Maatwerk tot op de millimeter. Ook hier kan ik mijn gedrevenheid gebruiken. Niets mooiers dan een het overdragen van een klassieke sportauto in nieuwstaat. Het is natuurlijk een heel contrast met wat je net in de vorige uren hebt gehoord. Ik kan dit het beste uitdrukken met: “De ene hand voedt de andere”. Dit is natuurlijk fantastisch werk om te doen. Maar in de verte wacht een jongen op fietsen. En dat vergeet ik beslist niet”.

Ik sla nog een laatste blik op de vuurrode Ferrari, waarvan de eigenaar zich in een bochtje heeft vergist en hoor de laatste hartenwensen van Maurice en Carla: “We willen zo graag meer fietsen voor Hamisi. Kijk alstublieft nog eens in uw schuurtje. U mag een fiets afleveren op de Pannestaartweg 2. Of we komen uw overbodig rijwiel ook graag ophalen. Neem gerust contact met ons op. E-mail: maurice.labro@home.nl of telefoon 06-50212357. Hamisi zal u dankbaar zijn”.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties