Grave

75 jaar Market Garden herdacht in Grave

Door Freddy Klooté

GRAVE - Op 17 september werd traditiegetrouw Market Garden herdacht. Bij het monument bij de John S. Thompsonbrug. Geheel in een sfeer van het coronavirus. Met weinig genodigden en de anderhalve meter afstand. Met sprekers, met bloemen, met The Last Post, met de minuten stilte. Maar zonder de man die aan de wieg stond van deze herdenking. Zonder de man die ook voor dit jaar de herdenking al in elkaar had gezet. Zonder Evert Vos. Uiteraard werd ook aandacht besteed aan zijn recente overlijden.

Willem van den Berg leidde alles in goede banen. Harrie Reffeltrath van Harmonie Stad Grave speelde weer The Last Post. Burgemeester en mevrouw Roolvink legden bloemen (foto). Een sobere, maar daarom niet minder indrukwekkende herdenking. Met medewerking van Scouting Grave. Met de volksliederen van de Verenigde Staten, Groot Brittannië en Nederland werd de plechtigheid afgesloten.

Hieronder vindt u de toespraak van burgemeester Lex Roolvink van Grave.

'Dames en heren,

Dit jaar herdenken wij dat er 75 jaar geleden een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog. Een oorlog die wereldwijd voor veel menselijk leed heeft gezorgd. Jaarlijks wordt er terecht veel aandacht geschonken aan de bevrijding en het leven in vrijheid. Vrijheid dankzij onze bevrijders. Toch voelt dat dit jaar anders. Daar waar we normaal gesproken met velen bij elkaar komen bij dit monument bij de brug, zijn wij nu bijeen in een klein gezelschap. Dit heeft alles te maken met de coronacrisis die de wereld teistert. Wij kunnen en mogen geen risico’s lopen. Wel wrang eigenlijk in een jaar dat het 75 jaar geleden is dat geheel Nederland, inclusief de toenmalige overzeese gebiedsdelen, bevrijd is van de overheersers. Zoals gezegd een klein gezelschap. Zonder Evert Vos, die jaarlijks de organisatie van deze herdenking op zich nam. Helaas is hij ons onlangs ontvallen. Fijn dat je er bent Ans, Niko, Marijke en Martien. (Moment stilte) Arnon Grunberg stelde zichzelf tijdens de 4-mei lezing de vraag wat het nut is van herdenken. Van bijeenkomsten als deze. Herdenken wij omdat de traditie ons dat voorschrijft? Of staat er meer op het spel? Herdenken zou in zijn optiek meer moeten zijn dan een ritueel. Het zou een verlangen naar kennis in zich moeten dragen. Gemeenplaatsen zijn daarom de vijand van betekenisvolle herdenkingsrituelen. Hij realiseert zich tegelijkertijd dat een andere gemeenplaats steeds luider is gaan klinken. De gemeenplaats dat we het verhaal over de oorlog en de Joden nu wel kennen. Hij noemt dit een hoogmoedige gemeenplaats, die uitgaat van de gedachte dat onze kennis volmaakt is. Dat we kunnen scheiden van het betrekkelijk recente verleden. Ik onderschrijf de woorden van Arnon Grunberg. Het zetten van handtekeningen onder een vredesverdrag betekent niet het einde van de oorlog. Wel in die zin dat het wapengekletter stopt. Dat de bombardementen stoppen. Dat we niet meer in angst hoeven te leven. Een oorlog eindigt echter niet wat betreft de impact op de samenleving. De samenleving dient zich opnieuw te ordenen. Er wordt overgegaan naar het nieuwe normaal, zoals we dat heden ten dage noemen. Het herstel van de oorlogsschade wordt opgepakt. De materiële sporen van het oorlogsverleden worden uitgewist. Naast deze materiële kant is er echter ook een immateriële kant. Een aspect dat naar mijn mening teveel wordt onderschat. Koning Willem-Alexander merkte recent op dat oorlog generaties lang doorwerkt. Nu, 75 jaar na onze bevrijding, zit de oorlog nog steeds in ons. Het minste wat we kunnen doen is: niet wegkijken. Niet goedpraten. Niet uitwissen. Niet apart zetten. Niet ‘normaal’ maken wat niet normaal is. En: onze vrije, democratische rechtsstaat koesteren en verdedigen. Want alleen díe biedt bescherming tegen willekeur en waanzin. Dat vraagt van ons dat we continu dienen te beseffen wat vrijheid betekent. 2 In dat kader is het bijzonder om te beschouwen hoezeer het coronavirus op dit moment een ongekende impact heeft op de samenleving. Het is een ander type vijand waartegen we nu vechten. Een gevecht dat niet vergelijkbaar is met de strijd die, vaak jonge, mannen en vrouwen, voerden op vreemde bodem. Zodat wij in vrijheid kunnen leven. Het is nu een onzichtbare vijand. Een virus. Ik ben er van overtuigd dat wij ook deze strijd zullen gaan winnen. Zodat we volgend jaar de bevrijding weer kunnen vieren zoals we gewend zijn.'

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties