Grave

2020 - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Wat een jaar. Wat een toestanden. En het bekte nog wel zo lekker. Twintig-twintig. Nou, het werd nul-nul. Op allerlei gebied. Natuurlijk de pandemie. Een gegeven, dat door een aantal mensen nog steeds ontkend wordt en als een gevalletje griep wordt beschouwd. In onze wereld waarin vooral in de westerse landen iedereen mag zeggen en denken wat hij wil, maakt het me niks uit of er mensen rondlopen met de serieuze gedachte dat we op weg zijn naar het verlies van al onze vrijheden. De totalitaire staat is dichtbij. De nieuwe wereldorde staat voor de deur.

Er zijn ook mensen die met groot verdriet terugdenken aan 2020. Omdat ze door het virus één of meerdere dierbaren zijn verloren. Of omdat ze zelf in een ziekenhuis hebben gelegen. Snakkend naar adem en naar leven. Het jaar is bijna voorbij, het virus heeft in een aantal landen alweer een andere gedaante aangenomen. De eerste vaccins zijn in ontblote armen verdwenen. Natuurlijk zijn er weer mensen die ook dit niet willen. Omdat we vorig jaar van juffrouw Ank hebben geleerd dat niets meer raar, maar wel bijzonder, ja zelfs heel bijzonder is, vallen de reacties op het vaccin onder de noemer extreem bijzonder.
Ondertussen zijn de meeste winkels gesloten. Alle reden om het verschil tussen wel of niet essentieel aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Dat blijkt nog niet zo’n gemakkelijk karwei te zijn. Nou ja, wat Karwei betreft, dat is niet zo moeilijk. Of ze zouden er plotseling broodjes kroket moeten gaan verkopen.
Laat ons constateren dat een pandemie gelukkig geen alledaags verschijnsel is. Je kunt je er eigenlijk niet op voorbereiden. En als het er eenmaal is, blijkt dat iedereen er toch verstand van heeft. Van het virus, van het vaccin, van de verantwoordelijke ministers, van de deskundigen, van de tv-tafelgasten. Kortom van alles.

En zo sukkelen we het jaar uit. Eerst de Kerstdagen nog even met het telmachientje in de hand, gasten tellend doorkomen. Aan de drukte in de essentiële winkels te zien, wordt het niet veel anders dan andere jaren. Vreten op aarde. De drukte van de meubelboulevards heeft zich verplaatst naar de Sligro’s en de Makro’s. Als we horen dat het ergens druk is, dan spoeden we ons er naartoe. Gezellig.
Wie in het Verenigd Koninkrijk zit, “we hebben nog even in Londen gewinkeld”, zal een stevige smoes moeten verzinnen om met de Kerstdagen zijn cadeautjes nog onder de boom te kunnen leggen.

En zo gaan we, onzeker als en kind dat voor het eerst naar de tandarts moet, het jaar uit. Maar natuurlijk laten we ons niet kennen. En als we toch een beetje bang zijn voor een nieuwe variant van het virus, hebben we nog altijd een houten stokje en een pan, om ons te laten horen.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties