Brabantse broers en zussen vast in Nieuw-Zeeland - 'We willen onze opa’s en oma’s terug'

Door Freddy Klooté

REGIO - Een verdrietige en wanhopige Karin Bardoel aan de telefoon. Vanuit Gassel. “Mijn moeder van 76 en haar zeven broers en zussen zitten door het coronavirus vast in Nieuw-Zeeland. Ik word er gek van. Ze kunnen geen kant meer op. Ik moet gewoon mijn verhaal kwijt, zodat er misschien ergens een lezer is die weet wat we moeten of kunnen doen”. Zo’n uitroep om hulp mag natuurlijk niet ongehoord blijven. Vandaar het aangrijpende verhaal van acht oudere mensen uit onder meer Grave, Reek, Escharen, Zeeland, Gassel en Schaijk die nog eenmaal hun zus in Nieuw-Zeeland wilden zien. En daar nu niet meer weg kunnen.

Karin belt elke dag: “Meer kan ik niet doen. En dat schuurt. Dat doet pijn. Zeker als je de wanhoop in de stem van je moeder hoort. Als je merkt dat ze daar met acht broers en zussen in een huis zitten en wachten. Wachten op een bericht. Van de Nederlandse ambassade. Van het vliegveld. Van de reisorganisatie. Vanuit Nederland. Tot op heden tevergeefs. De tijd verstrijkt, de onzekerheid wordt groter. Maar ook de angst dat één van hen het coronavirus krijgt. Dan is het leed helemaal niet te overzien.

Van feest naar ramp
Karin Bardoel, dochter van Riek Bardoel: “In 1999 zijn de broers en zussen voor het laatst in Hamilton (Nieuw-Zeeland) bij elkaar geweest. Ze beloofden elkaar om over tien jaar weer bij elkaar te komen. Maar ja, druk, druk, druk. Dit jaar zou het er dan toch van komen. Gelet op de leeftijden (tussen de 65 en 75 jaar, red.) voor de laatste keer. En het 50-jarig huwelijk van Jan Hendriks en zus Corrie meteen flink vieren. Want feestnummers zijn het altijd gebleven”.

De eerste tekenen van een virus waren zichtbaar. Voor de zekerheid was er overleg met het reisbureau. Niets stond hun vakantie in de weg. “Op 12 maart vertrokken ze en beleefden twee fantastische weken, vertelt Karin. “Op 23 maart zat het erop. Het afscheid was emotioneel, want het was de laatste keer dat ze elkaar zagen. Op het vliegveld bleek dat dit afscheid nog niet definitief was. Het vliegtuig vertrok niet. Wegens het coronavirus, waarvan de familie niet heel veel had meegekregen. Jan en Corrie mochten niet op het vliegveld blijven. Weer afscheid. De overblijvende broers en zussen bleven achter. Niemand sprak Engels. Uren doolden ze rond op het vliegveld. Ook de vliegvelden voor de tussenstops bleken dicht. Er restte hen niets anders dan een terugkeer naar Jan en Corrie. En daar begon de ellende pas goed”.

Van kwaad tot erger
In Hamilton meldden ze zich met hun mobieltje - zus en schoonbroer hadden geen computer - aan bij het Register Buitenland. Op 24 maart stonden ze erop. Het lange wachten begon. Karin: “Ze kregen geen bevestiging van dat register en dat was angstig. De onzekerheid over de terugkeer groeide. Een aantal praktische zaken maakte het nog erger. Er was niet voldoende eten. De reden? Er mag maar een beperkt aantal Nieuw-Zeelanders in de supermarkten. Buitenlanders komen er niet in. Ook mensen van boven de 70 jaar worden niet toegelaten. Jan en Corrie zijn ook boven de 70 en dus afhankelijk van de kinderen. Die mochten wel binnen, maar beperkt boodschappen doen. De wanhoop groeide. Dus maar wat minder koken voor tien personen. Elke dag wat minder. De kinderen brachten zoveel ze konden, maar de situatie werd schrijnend. Een aantal gasten raakte zonder de nodige medicijnen. Die moesten worden opgestuurd. De rekening bedroeg 600 euro“.

Wanhoop, verdriet en heimwee
Wanhoop, verdriet en heimwee vechten om voorrang in de hoofden van de gestrande Brabanders. Bovendien worden ze door de inwoners van Hamilton met de nek aangekeken: “Ze gaven de Nederlanders de schuld van het coronavirus. Tijdens een wandeling zijn ze zelfs eens naar huis gestuurd. Ook Jan en Corrie werden er op aangekeken. Met de dag wordt het voor iedereen zwaarder. Ook in Escharen, Zeeland, Langenboom, Uden, Schaijk en Grave, waar de kleinkinderen elke dag wel roepen: “We willen onze opa en oma terug”.

Wat nu?
Karin: “Gisteren heb ik nog contact met mijn moeder gehad. Ze vertelde me dat ze bijna dagelijks naar de ambassade bellen. Maar daar komt maar mondjesmaat informatie uit, die de familie niet verder brengt. Ook wij, de partners en kinderen in Nederland, bellen de ambassade plat en ook hier is de informatie zeer summier. En de familie in Hamilton wordt steeds verdrietiger. Is hopeloos en vooral bang om ook door het virus getroffen te worden. Want mogen ze dan nog wel ooit naar huis?”

Een ongelooflijk triest verhaal van dorps- en stadgenoten. Die wachten. Eindeloos wachten. Op een weerzien met hun partners, kinderen en kleinkinderen. Wie een oplossing weet kan bellen met Karin Bardoel op 06-83603405.

 

|Doorsturen

Mary Ann Janssen

2020-03-31 23:16:09

I have sent an email to the city council of Hamilton, New Zealand asking for their help.

Wies van den Berg

2020-04-04 01:15:36

Ik woon in Nieuw Zeeland en kreeg dit bericht doorgestuurd door mijn schoonzusje in Schaijk. Ik heb meteen met de familie gebeld en vervolgens contact gezocht met de ambassade. Helaas was die al gesloten op vrijdagmiddag maar werd doorverbonden met Nederland. Via een kennis die regelmatig contact heeft met de ambassadeur hier in Nieuw Zeeland heeft de familie nu direct contact met een medewerker van de amabassade hier in Nieuw Zeeland. Ik ben er van overtuigd dat deze medewerker alles zal doen in haar macht om de familie zo snel mogelijk te repatrieeren. 

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties