Ingezonden

INGEZONDEN: Het beste van twee tijdperken

Door Ankie Geenen

Het gaat weer beginnen. Wat? Een stukje van het leven uit een vorig tijdperk (lees: het tijdperk vóór 15 maart). Kapitein Mark sprak het uit met zijn versoepelde maatregelen, maar het is al langer gaande. Sinds een paar dagen, misschien een week. Er hangt er iets in de lucht. Iets anders dan dat vreselijke virus. Een honger naar de dingen die we zolang hebben moeten missen. Een glimp van beweging, na weken van vooral stilstaan. Ik merk het aan alles.

Aan de voorzichtige drukte op straat als ik boodschappen ga doen. Aan het huis van de buren, dat in een nieuw jasje, van top tot teen geschilderd, staat te stralen in de zon. In afwachting van voorbijgangers, die lange tijd ontbraken maar nu weer voorbij lopen, fietsen en rijden. Aan opa en oma, die voorzichtig bellen of ze weer een keer langs mogen komen. Op 1,5 meter afstand weliswaar, maar minder angstig dan voorheen en boordevol plannen over wat er wél zou kunnen, de komende tijd. Aan de dagelijkse gesprekken, op straat, met collega’s en met vrienden. Die niet meer standaard eerst tien minuten over corona gaan, maar meteen ‘gewoon’ over het weer, werk of de quarantainebaby’s die zijn geboren.

Ik merk het vooral ook aan mezelf. Aan mijn hoofd, als ik ‘s avonds in bed lig. Dan loop ik mijn planning door voor de volgende dag. Zeven weken lang was die blanco. De enige vraag waardoor ik af en toe wakker lag was: wat zullen we morgen eens gaan doen om de dag door te komen? Dat is nu alweer veranderd naar: heb ik het overzicht nog? Heb ik de nieuwe schooltijden van de kinderen goed opgeschreven? Matchen die met mijn eigen werk? En met een aantal afspraken die toch alweer langzaam mijn agenda vullen? Ergens was die besloten bubbel best wel lekker, en ieder geval goed voor mijn slaapuren.

Want voor we het weten zijn we weer terug in het tijdperk dat we de afgelopen weken juist achter ons hebben gelaten. Loopt iedereen weer rond met perfecte kapsels en keurig verzorgde nagels. Zijn de schappen met wc-papier weer bomvol. En racen we weer van hot naar her, van afspraak naar sportclub en van borrel naar verjaardagsfeestje. Heerlijk, dat dat allemaal terug zal komen. Ik verheug me nu al op dat eerste wijntje op het terras.

Maar aan de andere kant: zullen we ook een heel klein stukje van onze coronabubbel koesteren en met ons mee blijven dragen? De wetenschap dat we het ook redden met iets minder feestjes/kleren/mensen/activiteiten/luxe (doorhalen wat op jou van toepassing is)? Het af en toe even stilstaan, om te kijken naar wat echt belangrijk is? Om daarna gauw in een mooie outfit te schieten, met fijne mensen naar het terras te gaan en daar op 1,5 meter afstand te proosten op dat beetje beweging dat weer terug is. Het beste van twee tijdperken combineren: dan moeten het toch terrific twenties worden?!

Ankie Geenen

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties