Marjan van Delst van Fysio- en Manuele Therapie Van Delst ReekREEK - Pijn in je nek? Last van een spier in je been? Sinds 2008 kun je daarvoor terecht bij Fysio- en Manuele Therapie van Delst in Reek. Oprichtster Marjan van Delst (37) houdt er praktijk in de eigenhandig verbouwde schuur. “Een dag buiten zijn, tuinieren en sjouwen met verstand op nul. Heerlijk. Dat doe ik veel liever dan een dag winkelen.”
Marjan is geboren in Zeeland. Ze is een dochter van Harrie van Delst van het plaatselijke schildersbedrijf. “Mijn opa had een schildersbedrijf met winkel. Mijn vader heeft het bedrijf overgenomen. En sinds drie jaar leiden mijn zus en zwager de zaak.” Marjan vertelt dat, door het hebben van een zaak aan huis, het altijd zoete inval was. “Alles kon vroeger bij ons thuis. Er was altijd bezoek. Mensen voor de zaak, maar ook vriendinnetjes. Mijn moeder was natuurlijk altijd thuis, daarom kon dat ook. Nu hebben veel vrouwen een baan, ik zelf ook, dus zo’n zoete inval gaat niet meer. Ik moet toegeven dat ik dat wel eens mis hier.”
Marjan heeft twee zussen, Sjanneke en Liesbeth, met wie ze het heel goed kan vinden. “We waren vroeger al close. We waren niet van die echte meisjes-meiden. We waren juist veel buiten, hutten bouwen en vaak bezig met onze pony’s. Elke zondag reden we concours. Vanaf onze twaalfde hadden we ieder een eigen pony, waar we zelf voor moesten zorgen.”
Geneeskunde
Marjan volgt het VWO op het Kruisheren College in Uden. “Ik vond het VWO maar saai. Het was veel belangrijker om met vriendinnen, nog van de basisschool, uit te gaan in Zeeland dan leren. Daar was ik helemaal niet mee bezig. Achteraf heb ik spijt, want ik heb scheikunde laten vallen, dat had ik niet moeten doen.”Marjan wilde namelijk geneeskunde of diergeneeskunde gaan studeren. Maar omdat ze geen scheikunde in haar pakket had, kon dat niet en moest ze op zoek gaan naar een alternatief. “Mijn vriendin had zich ingeschreven voor fysiotherapie. Laat ik dat ook maar doen, dacht ik. Dat lijkt een beetje op geneeskunde.”Wonder boven wonder wordt Marjan ingeloot. “Ik stond op het punt om drie weken door Europa met de trein te reizen, toen mijn moeder mij eraan herinnerde dat ik me officieel nog moest inschrijven voor de opleiding. Anders lag ik er alsnog uit.”
Een goede zet van moeder, want vanaf dag één bevalt Marjan de studie enorm. “De studie is praktisch, ik ontmoette veel leuke mensen, het was supergezellig en de studie was niet moeilijk. Ik vind het toch leuker om praktisch bezig te zijn dan alleen maar denkwerk.”
‘Gekkeneiland’
Tijdens de studie gaat Marjan op stage naar Griekenland, het eiland Leros dat bekend staat als het ‘gekkeneiland’. “Alle mensen met een of andere handicap werden naar dat eiland gestuurd. Onvoorstelbaar. Mensen zaten onder hun eigen ontlasting, urine, snot. Zo zielig. Nu ik kinderen heb, besef ik dat nog meer en zou ik ze zo allemaal kunnen knuffelen.”Marjan ziet in dat het beroep fysiotherapie slechts uitgeoefend kan worden in een welvaartsmaatschappij. “Ik schreef met mijn medestudente de scriptie ‘Hoe hoog moet de kwaliteit van leven zijn, voordat je aan fysiotherapie kunt denken?’. Je staat er niet bij stil, maar fysio is hier interessant omdat we in welvaart leven en er aan alle basisbehoeften is voldaan, maar dat was daar niet het geval.”
Na de studie in 1996 wil Marjan graag werken in het buitenland bij Artsen Zonder Grenzen. “Ik wilde iets nuttigs doen. De cultuur van AZG spreekt me aan. Maar helaas kunnen ze in rampgebieden niets met fysio’s. Het gaat om eerste-hulpverlening.” Dus besluit Marjan te blijven werken op de fysiotherapiepraktijk in Mill. ”Ik had er stage gelopen en kon er blijven. Uiteindelijk heb ik er tien jaar gezeten, met af en toe een uitstapje naar Duitsland.” Tegelijkertijd volgt Marjan de post-HBO-opleiding manuele therapie. “Dat is een specialisatie. Deze vorm van therapie heeft meer diepgang dan gewone fysiotherapie. Je begrijpt waar de pijn precies vandaan komt. Met een kleine kortdurende ingreep, het ‘kraken’, kun je net het verschil maken.”
Eigen praktijk
In 2005 besluit Marjan echter voor zichzelf te beginnen. “Ik had Ton (42) ontmoet en we woonden samen op de boerderij. We hadden ruimte, de contracten voor fysiotherapeuten werden vrijgegeven en ik was in verwachting van de eerste. De omstandigheden waren ernaar dat ik mijn vaste baan inruilde voor een eigen praktijk.” Ze start in een kamertje op de bovenverdieping. “Maar dat was natuurlijk niet ideaal, een babykamer naast een behandelkamer. Toen hebben we besloten om de schuur helemaal te verbouwen.”
In 2008 opent ze, met haptotherapeute Gonny van Boxtel, officieel Praktijk Den Hoogen. “Het mooie aan mijn werk zijn de intensieve gesprekken die je met je patiënten hebt. Je kunt echt iets voor mensen met allerlei pijnklachten betekenen. En ik vind het belangrijk dat het in een gemoedelijke en gezellige sfeer plaatsvindt, zodat mensen zich op hun gemak voelen.”
Vrije tijd
In haar vrije tijd is Marjan graag lichamelijk actief bezig. Op maandagavond tennist ze met moeders die niet van Reekse afkomst zijn. “Ik stond op het schoolplein met de oudste. Je kent niemand, want je komt niet uit het dorp. Je staat daar maar, maar dan zie je dat er meer moeders in hun eentje zijn. Dat geeft meteen een klik.”
Naast tennissen is Marjan gek op skiën. “Ik heb vroeger altijd geskied. Onze kinderen Teun (7), Freek (6) en Hanne (4) hebben pas sikles gehad en gaan voortaan ook mee.” ‘s Zomers staat het gezin op de camping in Frankrijk. “We huren een tent en gaan de hele dag op pad, allerlei activiteiten ondernemen. Stilzitten op de camping is niets voor mij.”
In de toekomst wil Marjan haar werkactiviteiten verder uitbreiden. “Ik heb een cursus dry needling gedaan. Met acupunctuurnaaldjes weet je triggerpoints (spierknopen) te raken om een spier te laten ontspannen. Daarnaast hoop ik de sporttherapie verder uit te breiden. Maar heb je het over de verre toekomst, als de kinderen zelfstandig zijn, dan zou ik toch nog eens ontwikkelingswerk willen gaan doen.”
Simone van de Wijdeven
