Wim van Ernich van Thermiek Ravenstein
RAVENSTEIN - De wereld om ons heen verandert continu. Wij, mensen, moeten in dat veranderingsproces mee. “Het heeft te maken met de essentie van het mens zijn, de onderlinge verbondenheid. We hebben elkaar nodig, moeten elkaar begrijpen. Ik voel me verbonden met en verantwoordelijk voor de mens.” Wim van Ernich (56) van Thermiek probeert in zijn werk mensen te helpen bij dat veranderingsproces.
Wim komt uit Oss en is de oudste van vijf kinderen, drie jongens, twee meisjes. Zijn opa was hoofdonderwijzer in Oss en zijn vader gymleraar, vervolgens conrector op het Maascollege. Van de oudste wordt meestal verwacht dat hij het goed doet. Maar Wim dacht daar anders over. “Ik kon me niet schikken naar de dingen die ze thuis van mij verwachtten. Ik ging niet tennissen, niet hockeyen, maar vrachtwagens wassen. Ik mocht geen brommer hebben, laat staan scooter. Stiekem had ik er wel al een toen ik veertien was. Ik bewoog me in andere werelden dan thuis.”
Ook op de basisschool, de middelbare school en de vervolgopleiding heeft Wim moeite om in de pas te lopen. “Ik kon niet stilzitten, niet luisteren. Ik was altijd kattenkwaad aan het uithalen. We bonden bijvoorbeeld het skelet met visdraden vast aan de lade van het bureau in het biologielokaal. En de leerkracht laaiend natuurlijk. Je moest nablijven, maar tijdens het studie-uur zat je net zoveel te vervelen, dat je er weer werd uitgestuurd.”
Opleiding
Na de HAVO, volgt Wim de HTS. Een vanzelfsprekendheid omdat hij van techniek houdt. Maar de hoorcolleges boeien Wim niet. Een jaar later zit hij op de HAS tuinbouwschool. “Natuur vind ik prachtig. Ik wilde me op bomen specialiseren.” Maar ook deze studie is niet wat Wim zoekt. “Ik heb dat jaar alles gedaan behalve studeren. Tijdens de heftige ontgroening door de ouderejaarsstudenten van de sociëteit, kwam ik er eigenlijk achter hoe makkelijk mensen zich afhankelijk laten maken van anderen. De ouderejaarsstudenten hoefden maar te zeggen: als je niet voor middernacht terug bent, mag je geen lid worden van de club. Iedereen voldeed aan dat verzoek, ook al wilde men niet eens lid worden. Een aantal, waaronder ik, kwam in opstand. Zo ontvoerden we een begeleider.” Door zijn optreden en ‘nee’ tegen de massa te durven zeggen, wordt Wim gevraagd zitting te nemen in een sociëteitscommissie. “Ik heb veel gezien, geobserveerd, geleerd. Ik heb geleefd en van mijn vrijheid genoten.”
Buitenland
In die tijd ontmoet Wim zijn vrouw Hettie (53) met wie hij veel later drie jongens krijgt: Bo (21), David (19) en Vincent (12). “We zijn jong getrouwd en settelden ons in Ravenstein.” Hettie werkt als directiesecretaresse bij Organon, terwijl Wim zich stort op zijn nieuwe studie. “Mijn diensttijd vóór ons huwelijk heb ik gebruikt om na te denken over wat ik nou wilde. Ik was veel meer op mensen dan op dingen gericht. Zo kwam ik op de lerarenopleiding Gezondheidskunde en Omgangskunde.” Gedreven en vol passie geeft Wim zich vijf jaar lang over aan zijn studie, waarbij de zes maanden durende stage in het buitenland de meeste indruk op hem maakt. “Ik vond Nederland heel benauwend. We zijn zo met onszelf bezig. Ik wilde de wijde wereld in, even uit het aquarium. Afstand nemen van je eigen situatie en verder kijken. ”
Sri Lanka
Na een tocht door steden en sloppenwijken in India, komt Wim terecht in een huis voor meervoudig gehandicapten in Sri Lanka. “Het was heel bijzonder. Ondanks al hun gebreken, wisten de bewoners zich prima te redden. Ze spraken alleen Singalees. Communiceren was moeilijk. Wat kon ik doen? Door me te bemoeien met hen, zou ik meer kapot maken dan verbeteren. Daarnaast legde de stage ook een druk op mijn relatie. We waren jong getrouwd. Bellen en Skypen ging nog niet. Betekende een lange afwezigheid ook een breuk in het huwelijk?”
Integendeel. Hettie reist Wim achterna. “Dat is heel goed geweest, want zo begreep ze waar ik mee bezig was. Dat heeft onze relatie alleen maar versterkt.” Van de stage heeft Wim vooral geleerd hoe mensen zich weten te redden ondanks armoede en gebreken. “Er was een vrouw met geamputeerde benen, die zich voortbewoog op een plankje met wieltjes. Maar ze was onafhankelijker dan wie ook. Ik kon niets toevoegen. Om toch zinnig bezig te zijn, heb ik het huis van binnen en buiten opgeknapt.”
Loopbaan
Wim start als leraar op diverse scholen, maar raakt steeds verder geïntrigeerd door de menselijke processen, zoals samenwerking en weerstand. “Als ik het niet eens was met bepaalde zaken, ging ik in discussie met de directeur. Ik bemoeide me met de organisatieprocessen.” Wim groeit door en wordt sectordirecteur van de Binkhof, een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Daar ervaart hij hoe onmachtig mensen zijn om te veranderen.
Om een antwoord te zoeken op het ‘waarom’ hiervan doet Wim de opleiding Organisatie Ontwikkeling en Beroepsgerichte Educatie. De vragen: ‘hoe leren volwassenen’ en ‘hoe leren organisaties’ staan centraal. “De vanzelfsprekendheid waarmee je iets doet is helemaal niet zo vanzelfsprekend in een nieuwe situatie,”legt Wim uit. “Het is dus nodig dat mensen leren veranderen om in een nieuwe werksituatie verder te kunnen.” Het klinkt heel logisch, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. “Door diverse factoren als opvoeding en werkomgeving, krijg je normen en waarden mee. Die bieden je veiligheid. Het vertrouwde, het bekende, is iets waar mensen moeilijk over heen stappen. Met trainingen en coachen creëer ik een omgeving waardoor mensen zich bewust worden van de mechanismen die hen sturen. Dat vormt de basis van verandering.” Wim geeft aan zelf ook vast te houden aan heel gewone dingen, zonder dat het hem echter belet voortdurend op zoek te zijn naar zelfontwikkeling. “Enerzijds zijn lange vriendschappen of dingen die ik al heel lang doe voor mij heel belangrijk. Anderzijds beweeg ik me en ben een onderdeel van het veranderingsproces dat ik in gang zet. Ik zoek naar allerlei manieren om mensen te stimuleren.”
Gezond leven
Een van de dingen die Wim al heel lang doet is hardlopen. “Dat doe ik al dertig jaar met een vaste groep vrienden. Na afloop is het steevast koffie met gebak van Gerda.” Daarnaast gaat hij op zaterdagen vinzwemmen. “Je hebt een vin aan twee voeten. Je gebruikt je hele lijf, van hoofd tot teen. Het lichaam moet als geheel in harmonie zijn. Bij het onderwater zwemmen word je mentaal uitgedaagd. Het vergt concentratievermogen”.
Ten slotte geniet Wim van het leven op het platteland. “We hebben de boerderij zelf herontworpen en verbouwd. We hebben twee koeien, een hond en een groentetuin. Ik wil me graag verder ontwikkelen binnen Thermiek en thuis doorgaan met alledaagse maar mooie dingen.”
Simone van de Wijdeven
