Henk Kuijpers van Henk Kuijpers Tweewielers uit Herpen
HERPEN – Bij Henk Kuijpers (51) van Henk Kuijpers Tweewielers is het glas altijd half vol in plaats van half leeg. Hoewel gezondheidsproblemen hem en zijn vrouw Diny (52) belemmeringen opleveren in het dagelijks leven, is Henk volhardend. “Je moet toch doorgaan. Ik ben een rasoptimist in hart en nieren.”
Henk wordt geboren in Herpen en is een gezonde knaap die veel van voetballen houdt. “Maar toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik een knieblessure. Bij een val kwam er een stuk glas in mijn knie.” In die tijd zijn de operatietechnieken nog niet zo ver gevorderd dat een operatie soelaas biedt. “Opereren zou waarschijnlijk meer kwaad dan goed hebben gedaan. Het glas moest er vanzelf uitgaan. Het betekende wel dat ik moest stoppen met voetballen. Want bij die sport maak je rare bewegingen dus ik had er continu last van.” Henk besluit het voetballen te vervangen door het fietsen. Hij sluit zich aan bij de jongerenwielerclub De Komeet in Oss. In een groep van vijftien jongens, doet Henk mee aan wedstrijden in het hele land. “We hebben nooit gewonnen. Maar dat is ook niet belangrijk. Fietsen en sporten doe je voor je plezier.”
Fietsenwerk
Vanaf zijn negentiende stopt Henk zijn fietshobby wegens tijdgebrek. Maar rond die leeftijd blijkt ook dat hij reuma heeft. “Ik had vaak last van mijn rug. Mijn spieren leken wel kabels. Ze begonnen spontaan te scheuren. Op aanraden van de fysiotherapeut heb ik het probleem laten onderzoeken. Ik bleek reuma te hebben.” Dat was een flinke klap voor de jongeman die volop vooruit wilde. “Je kunt niet met alles meedoen. Je moet jezelf in acht nemen.”
Toch laat hij fietsen niet links liggen. Integendeel. Tweewielers worden zijn beroep. “Ik ben altijd graag bezig met mijn handen. Op mijn tiende sleutelde ik al volop. Van een paar kleine brommertjes een grote bromfiets maken. In mijn pubertijd stond ik ’s avonds en in de vrije uren fietsen te repareren bij de rijwielhandel van Broer Reijs.” Zijn opleiding op de LTS in Oss, installatietechniek, komt hem goed van pas. Het werk bevalt Henk heel goed en Broer is diktevreden over zijn jonge hulp. “Ik kon uiteindelijk bij Reijs in dienst komen. Om me verder te bekwamen, heb ik op de streekschool in Den Bosch een opleiding over bromfietsen en fietsentechniek gedaan.” Nu nog steeds volgt Henk regelmatig een bijscholingcursus. “De techniek in de fietsenwereld verandert zo snel. Vroeger was alles mechanisch, tegenwoordig technisch. Er komt heel veel bij kijken. Vooral de elektrotechniek verandert veel. Dat moet je bijhouden, anders lig je eruit.”
Kink in de kabel
Achttien jaar geleden begint Henk voor zichzelf. Bij Reijs kwam de nadruk te liggen op autobanden. Henk, die graag zelf onderneemt en dingen weet aan te pakken, besluit, in overleg met Reijs, om de fietsenzaak over te nemen. “We doen het goed. Waarschijnlijk komt dat omdat we behalve verkopen ook repareren. We leveren service en kwaliteit, maar het is vooral gemoedelijk. We hebben tijd voor een praatje. Daarbij zijn we van de Hubertusstraat naar de Brabantstraat verhuisd in juni 2011. We hebben nu een heel ruim en overzichtelijk pand. Fijn voor de klanten en voor ons. ” De zaak specialiseert zich in beginsel op fietsen en bromfietsen. Maar aan de verkoop van bromfietsen komt abrupt een einde. “Op een gegeven moment voelde ik me heel beroerd. Mijn gezondheid kelderde van het ene moment op het andere naar beneden. Ik bleek een longontsteking te hebben. De penicillinekuur die ik kreeg hielp niet. Ik kon zelfs de trap niet meer op.” Henk vertrouwt het niet en vraagt om nader onderzoek. In het ziekenhuis van Oss wordt niets bijzonders geconstateerd. Uiteindelijk stapt Henk naar het medisch centrum Dekkerswald in Groesbeek. “Daar ontdekten ze dat ik een bacterie in mijn longen had. Met zware medicijnen ben ik beter geworden, maar intussen ben ik wel de helft van mijn longcapaciteit kwijt.” De klap komt heel hard aan bij het horen van dat bericht. “Het is een geluk dat ik nooit gerookt heb en een goede conditie had. Daardoor ben ik er redelijk bovenop gekomen. Maar ja, het is nooit meer zoals eerst. Je levensstandaard moet volledig worden aangepast. Ik sport nog wel zoals zwemmen en fietsen, maar nu op mijn eigen tempo.”
Hartinfarct
Alsof de gezondheidsproblemen van Henk nog niet genoeg zijn, treft het noodlot hem weer een paar jaar later. “Mijn vrouw kreeg een acute hartstilstand en infarct. Ze is drie kwartier klinisch dood geweest. Door het uitstekende optreden van onze huisarts, heeft ze het uiteindelijk gered. Op zo’n moment denk je maar aan één ding: alles mag van me gestolen worden, als mijn vrouw maar blijft leven. Ik dacht echt dat ze ging. Haar ouders zijn ook aan het hart overleden. Maar er is absoluut een engelbewaarder geweest.”
De vaste grond glijdt onder Henks voeten vandaan. “Er verandert iets met je. Er is niets zo belangrijk dan er voor elkaar zijn. Je weet je vrienden te waarderen. Je beseft hoe belangrijk het is om elkaar op te kunnen vangen.” Ondanks het feit dat Diny heel goed gerevalideerd is, laat het ongeluk wel zijn sporen achter. Je kunt wel gaan zitten kniezen en mopperen, maar daar schiet je niets mee op. Je leert omgaan met je beperkingen. Je schouders eronder zetten en vooruit gaan.”
Gelukkig hebben Henk en Diny een zoon. “We zijn ontzettend blij met Rick. We wilden graag meer kinderen, maar dat was onmogelijk na Diny’s ongeluk.” Rick is vijftien en zit op het Mondriaan in Oss. Wat Rick in de toekomst gaat doen, weet Henk niet. “Rick moet zelf kiezen wat hij wil. Als hij maar plezier heeft in wat hij doet. Net als ik.”
Henk geniet niet alleen van zijn werk, maar ook van een vakantie in de zomer in de Turkse zon. “Het is heel mooi in Turkije. We gaan standaard met mijn zwager en schoonzusje en hun kinderen. Daarbij heb ik voor de reuma baat bij de warmte van de zon en is de lucht er veel aangenamer dan hier. Dat vochtige weer hier drukt op mijn longen. In Turkije is het echt relaxen.”
Simone van de Wijdeven
