ZEELAND – Jeu de boules spelen, muziek maken, uit eten, spelen met de kleinkinderen of gewoon op een doordeweekse middag naar een verjaardagsfeestje, Arnold van den Berg (59), van Partyservice en Slijterij Van der Ven in Zeeland geniet. “We hebben in de familie al diverse keren van ouders, broers en zussen afscheid moeten nemen. Naarmate je ouder wordt, besef je hoe betrekkelijk het leven is. Daarom moet je nu leven en pakken wat je pakken kunt.”
Arnold komt oorspronkelijk uit Volkel. Hij is op een na de jongste van een gezin met twaalf kinderen. “Mijn vader had een boerderij en hij werkte als opzichter bij de gemeente Uden. Hij stond er namelijk alleen voor. Mijn moeder stierf aan een nierziekte toen ik vier was. Mijn jongste broertje was pas tweeëneenhalf.” Het gezin Van den Berg telt behalve zes jongens, zes meisjes, die het huishouden met verve van hun overleden moeder overnemen. “Al mijn oudste zussen waren al moeder geweest, voordat ze hun eigen gezin stichtten.” Als klein kind besef je niet echt wat het betekent dat je moeder overleden is, vindt Arnold. Je bent nog te jong om te begrijpen dat je geen moeder meer hebt, temeer omdat het huishouden gewoon doorloopt. Ook het overlijden van zijn zus op twintigjarige leeftijd, Arnold is dan zelf net tien, elf, heeft naar eigen zeggen, geen directe negatieve invloed op hem. “Het wordt pas anders als je zelf wat ouder bent. Mijn vader is aan een hartaanval overleden op zijn 65ste en mijn jongste broer op 37-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Ik was heel close met deze broer. Ook aan de kant van mijn vrouw is er een aantal naasten overleden. Op zo’n moment merk je hoe betrekkelijk het leven kan zijn. Je gaat anders denken. Je moet leven en elke dag opnieuw goed beginnen.”
Genieten
Goed leven houdt in voor Arnold leuke dingen doen, zoals zijn hobby’s uitoefenen. “Ik hou heel veel van muziek maken. Ik speel al 45 jaar saxofoon. Ik heb altijd in de harmonie gezeten en zit nu nog in het Zeelands Amusements Orkest. We repeteren elke woensdagavond.” Daarnaast is Arnold een fanatieke jeu de boules-speler. “Dinsdagavond is het jeu de boulen. Ik zit met mijn vrouw Willemien (59) in een doublet bij de Zeelandse club Le Sud. In het weekend hebben we regelmatig een wedstrijd.” Arnold leerde het spel in Frankrijk spelen. “Het is leuk, gezellig, je doet het samen. En hoewel er een competitie-element in zit, proef je minder concurrentiedruk dan bij een andere sport. De club wil heel graag een eigen officiële buitenbaan om te spelen. Maar het college van B en W weigert ons een stuk grond te geven, omdat men vindt dat jeu de boules geen sport is, maar een spel. Belachelijk!”
Ten slotte prijst Arnold zich gelukkig met zijn vijf kleinkinderen. “We hebben drie kinderen: Ferry (32), Ester (27) en Linda (26). De oudste woont in Deurne, de andere twee in Uden. Het heerlijke aan kleinkinderen is dat het puur genieten is. Je hoeft niets te doen verder en niet te zorgen. Ik wist niet dat het zo leuk was.”
Eigen baas
Ook het eigen ondernemerschap biedt Arnold een vorm van ontspanning. “Als je in dienst bent, moet je doen wat de baas zegt. Als eigen baas, heb je veel vrijheid. Ik bepaal zelf wat ik doe en wanneer. Heb ik vandaag geen zin in dat klusje, dan komt het morgen wel.” En Arnold weet van wanten, want hij is lang in dienst geweest van DMV (Campina) in Veghel (1978-2000).
Ooit studeerde hij aan de LTS voor schilder, maar heeft dat beroep kort uitgeoefend. “In de winter had je verplicht een aantal maanden een werkloosheidsuitkering, omdat het te koud was om te werken. Op een gegeven moment ging ik als vrachtwagenchauffeur werken in die maanden. Alleen dat beviel me beter dan schilderen en ik verdiende meer. Dan is de keus niet moeilijk.” Vervolgens rolde hij de beveiligingsafdeling binnen bij DMV. “Daar had ik echt een rustig leven. In- en uitklokken was het zwaarste werk dat ik moest doen.” Arnold besteedt zijn tijd nuttig door zich te verdiepen in de informatica. Het levert hem een nieuwe functie op. “Toen in de jaren tachtig de pc zijn intrede deed op de werkvloer, werd ik gevraagd om de automatisering van de distributieplanning te organiseren.”
Hoewel Arnold het uitstekend naar zijn zin heeft, biedt een vervelende omstandigheid hem een kans om zelfstandig ondernemer te worden, zo’n twaalf jaar geleden. “Henriëtte, de zus van Willemien, verloor haar partner. Ze hadden samen de slijterij. Henriëtte kon de zaak niet alleen dragen. Ik ben er toen ingestapt en nooit spijt van gehad.” De zussen doen de slijterij, Arnold de partyservice. “Het mooie van het ondernemerschap is dat je vrij bent, en dat mensen je bedanken voor de service die je biedt. Daar haal je veel voldoening uit.”
Ouderdom
Het enige nadeel van eigen ondernemerschap dat Arnold momenteel ervaart, is het niet kunnen deelnemen aan gezellige dingen doen met zijn familie. “Ik ben nu de jongste en de enige die nog werkt. Mijn oudste zus is 76. Iedereen is met pensioen. Als mijn broer vraagt of we mee op vakantie gaan in mei, dan moet ik afzeggen. Van mei tot oktober is onze drukste tijd. Dan kunnen we onmogelijk weg.” De VUT-tijd lonkt. “Je zit op een moeilijke leeftijd, je bent te oud om echt grote veranderingen door te voeren, te jong om te stoppen. Wat moet je dan doen? Daarbij merk ik dat 59 gewoon niet meer piepjong is. Na je vijftigste krijg je te maken met allerlei ouderdomskwaaltjes. Fysiek ben je niet meer zo sterk als wanneer je 40 bent. En dat moet je accepteren.”
Grote wensen heeft Arnold voor de toekomst dan ook niet echt. “Goed gezond blijven en veel gebruik kunnen maken van de camper die ik vorig jaar gekocht heb. Die heb ik namelijk pas één keer gebruikt!”
Simone van de Wijdeven
