Arena lokaal Ravenstein Herpen Schaijk Reek Zeeland Grave Escharen Gassel Huisseling Oventje Deursen Dennenburg Demen Dieden Overlangel Neerloon Keent Landerd Langenboom

Het kan goed al weer twintig jaar geleden zijn dat ik elke dag luisterde naar De mannen van de Radio. Het waren absurdistische sketches van Hans Teeuwen en Pieter Bouwman. Meestal in de vorm van een interview. Een daarvan heeft als titel: s.s. Mariska Veres. Ik heb een deel voor u uitgetypt:

- ‘Luisteraars, de gehele scheepvaartwereld verkeert nog steeds in een schoktoestand. De s.s. Mariska Veres is gezonken vorige week, 536 doden, drie overlevenden slechts, een ervan zit hier, de kapitein van het schip, meneer Mulshoop. Ja meneer Mulshoop, op het moment dat u hoorde dat de storm naderde, heeft u eigenlijk vrij snel het schip verlaten.’
- ‘Ik heb meteen mijn biezen gepakt ja.’
- ‘U bent in de sloep gesprongen en hebt ter nauwer nood de storm kunnen ontvluchten.’
- ‘Ja, dat kun je wel zeggen. Ik was net op tijd weg.’
- ‘Nu is er veel kritiek op uw handelen, men beweert dat een kapitein als laatste het schip dient te verlaten, maar u bent eigenlijk als eerste …’
- ‘Nou op de meteorologische radioband kreeg ik dat bericht binnen en ik dacht bij m’n eigen, ja mooi voor jullie, maar ik ben weg. En toen ben ik meteen naar die sloep gegaan, ik ben nog wel eerst langs de lounge gelopen en daar heb ik die twee dames opgehaald.’
- ‘Twee danseressen.’
-  ‘Ja, danseressen waren het, en toen ben ik in de sloep gesprongen en wegwezen.’
-  ‘U heeft het hazenpad gekozen.’
- ‘Als de sodemieter heb ik gemaakt dat ik wegkwam. En achteraf blij toe, want het moet daar nogal een hel geweest zijn.’
- ‘Ja, wat ik zeg, 536 doden, heeft u zich geen moment verantwoordelijk gevoeld voor de passagiers?’
- ‘Nee, nee, eigenlijk niet. Ik had gewoon mijn eigen hachie natuurlijk waar ik het eerst aan moest denken. Ik heb ook vrouw en kinderen thuis die op me liggen te wachten. Kijk, en als ik dan de kans krijg omdat ik dan toevallig kapitein ben om het eerste die berichten te lezen, dan handel ik daar naar. En als ik dan achteraf de beelden zie wat zich daar heeft afgespeeld dan denk ik, goeie beslissing geweest. Wegwezen.‘
Hoe krijgen ze het verzonnen, dacht ik destijds. Twintig jaar later demonstreert kapitein Francesco Schettino dat de werkelijkheid de fantasie altijd weer blijkt te overtreffen. Er als kapitein als eerste vandoor gaan met twee danseressen is een geweldige vondst. Maar met een schip van ‘n miljard euro en 4000 mensen aan boord zo dicht mogelijk langs het eilandje Giglio varen zodat de scheepskok die daar woont even kan zwaaien naar zijn gezin; dat kan zelfs Hans Teeuwen niet bedenken.

Theo van Duren