Als we de voorspellers moeten geloven, gaat alles er het komend jaar op achteruit. En wat ik al vreesde bleek gisteren bewaarheid: het blijkt ook te gelden voor mijn geheugen. Ik liep vanuit mijn werkkamer naar de keuken om even iets te pakken. Maar daar aangekomen was ik het doel van mijn missie vergeten. Ik heb nog een paar minuten rondgekeken, een la opengetrokken, gekeken in de koelkast, een mandje door gerommeld, maar nee.
Het valt niet mee om iets te vinden als je niet weet wat je zoekt. De enige remedie is dan een klein stapje terug in de tijd. Dus terug naar mijn werkkamer en verder gaan met waar ik mee bezig was. Meestal duurt het dan niet lang of ik loop weer op tegen het probleem dat middels het halen van een object elders in huis kan worden opgelost. Dit keer bleek het de sellotape te zijn waar ik naar op zoek was, want ik moest twee vellen papier aan elkaar plakken. Het is een hele opluchting als het me snel weer te binnen schiet. Want als ik telkens verder terug moet in de tijd om de exacte omstandigheden te reconstrueren, komt het nog eens zover dat ik opnieuw moet opstaan. Dat wordt erg tijdrovend. Het wordt sowieso hoog tijd voor een functioneringsgesprek met mijn geheugen, want ook op het gebied van archivering schort er het een en het ander. Zo slaagt het er maar niet in om namen rechtstreeks aan mensen te koppelen. Wat mijn geheugen doet is namen plakken op mensen én op de omgeving waarin ik hen meestal ontmoet. Dat is onhandig. Want kom ik ze op een andere plaats tegen, dan sta ik met de mond vol tanden.
Nog niet zo heel lang geleden hadden wij in Reek een bank die heel dicht bij de mensen stond en waar ze er nu prat op gaan dat ze alleen nog digitaal bereikbaar zijn. Achter het loket zat Frits. Misschien wel twintig jaar stond ik wekelijks aan zijn loket en was het ‘Goeiemorgen Frits’ of ‘Goeiemiddag Frits’. Elders kwam ik Frits nooit tegen. Tot ik op een dag naast hem stond te kijken naar de carnavalsoptocht in Schaijk. Hij groette me vriendelijk en terwijl we een geanimeerd gesprekje voerden, zocht ik radeloos naar zijn naam. Ik wist dat ik hem heel erg goed kende, maar had geen idee wie het was. Toen mijn vrouw me influisterde dat het Frits was, wist ik het nog niet. Pas toen ze zei ‘Frits van de bank’ ging er een lampje branden. De beste man mag zich van mijn geheugen niet vertonen in het openbaar zonder loket met schuifraam. Ik krijg geen naam zonder verwijzend attribuut. Dus leden van schaakvereniging Groot Ravenstein, pompbedienden of kasteleins die doodleuk de straat opgaan zonder schaakbord, pomp of tapkast, moeten niet jammeren als ze door mij niet worden herkend. Dat is de prijs die je betaalt voor gemakzucht.
Theo van Duren
