Arena lokaal Ravenstein Herpen Schaijk Reek Zeeland Grave Escharen Gassel Huisseling Oventje Deursen Dennenburg Demen Dieden Overlangel Neerloon Keent Landerd Langenboom

Als ik iets nieuws wil uitproberen in een voorstelling, repeteer ik dat bij voorkeur op de fiets. Ik ben dan in de buitenlucht en beweeg een beetje wat me het idee geeft dat ik goed bezig ben. Bovendien vind ik het een aangename gedachte dat ik al fietsend over ’s Heeren wegen op een doordeweekse dag volop aan het werk ben. Ik word regelmatig gespot door bekenden van wie sommigen hun ergernis over dat gefiets onder werktijd maar moeilijk kunnen verbergen. Zodra ik er een opmerking over krijg, interpreteer ik die expres verkeerd door te antwoorden: “Ja het is je wat. De mensen zijn allemaal leuk bezig met van alles en nog wat, en ik maar fietsen. Het zijn altijd dezelfden die de klos zijn. En weet je wat het ergste is, ik dacht er op mijn 65ste mee klaar te zijn, maar nou moet ik ook nog eens twee jaar langer doorfietsen.”

Soms leidt mijn manier van werken tot grote onrust bij medeweggebruikers. Vorige week zaterdag moest ik ’s avonds optreden in Hoek van Holland en ik had me voorgenomen om een stukje over het koningshuis uit te proberen. Ik maak me daarin nogal boos over het laffe gedrag van Willem Alexander bij die zogenaamde aanslag in Apeldoorn. Willem is luitenant-kolonel bij de landmacht, de luchtmacht en de marine. Deze militair in hart en nieren slaat van pure schrik zijn hand voor de mond als er een autootje tegen een paaltje rijdt en gaat er vervolgens als een haas vandoor, zijn volk ontredderd achterlatend. Daar ga ik me dan een beetje kwaad over maken. En over zijn onvoorstelbare domheid. Het stukje mocht niet langer duren dan vier minuten. Met de stopwatch in mijn hand fietste ik op mijn dooie gemak over de nieuwe brug richting Keent terwijl ik hardop pratend de passage telkens opnieuw doornam. Ik had totaal niet in de gaten dat een ouder echtpaar me aan het inlopen was toen ik net bezig was met het slot waarin ik Maxima aanhaal toen ze over Alexander zei: ‘beetje dom’. Hierop trek ik alle registers open: “Beetje dom, beste Maxima, beetje dom?! Uw echtgenoot is geheel onwetend. Daar komt niet één verstandig woord uit. Het is niet voor niets dat zijn tante Irene liever met een boom praat dan met hem. Het is niet uit luxe hoor dat hij er uiteindelijk voor gekozen heeft om waterhoofd te worden. Hij is echt de enige die van zijn handicap zijn beroep heeft gemaakt!”

Precies op het moment dat ik deze laatste zin uitsprak en met mijn rechterhand agressief op het stuur sloeg, werd ik ingehaald door het echtpaar. Schichtig keken ze even opzij en trapten toen snel door. Meestal weet ik in genante situaties wel een min of meer gevatte opmerking te plaatsen om me eruit te redden. Maar dit keer moest ik passen. Diezelfde avond verknalde ik het stuk over Alexander door de clou verkeerd om te vertellen. Komende zondag speel ik in Rotterdam. Dat wordt nog flink oefenen om te voorkomen dat het me weer gebeurt. Dus als u dit weekend ergens op de dijk tussen Grave en Ravenstein een halve gare op een fiets in zijn eentje tekeer hoort gaan tegen het koningshuis, bel dan niet de politie uit angst voor een op handen zijnde aanslag. Er is gewoon een man bezig met zijn werk.

Theo van Duren