Afgelopen zondag was het de honderdste aflevering van politiek café Zout in de Groene Engel in Oss. Met vierhonderd toeschouwers zat de zaal afgeladen vol. Er was volop schrijvende pers en zelfs draaiende camera’s.
Een uitgelezen moment dus voor mij om als directeur van het Wereld Natuurbestrijdingsfonds aandacht te vragen voor de goede zaak. Derhalve kondigde ik daar officieel aan dat het WNBF in december zal afreizen naar de klimaattop in Kopenhagen. Enige bekendheid in Reek en Oss is natuurlijk al mooi, maar je komt er niet verder mee. Het WNBF moet internationaal op de kaart komen. De gehele wereldbevolking heeft er recht op om te weten hoe het nou precies zit met die CO2. Want het is treurig maar waar: behalve u en ik, weet dat bijna niemand. Dat bleek die middag weer eens overduidelijk Ter gelegenheid van het jubileum was er een heel blik nationale bekendheden losgetrokken. Uiteraard was Mister SP, Jan Marijnissen, aanwezig. Zo ook PvdA- coryfee Marcel van Dam; voormalig Den Haag Vandaag-journaliste Wouke van Scherrenburg; voormalig minister Pieter Winsemius en, man naar mijn hart, de zeer luidruchtige Prem Radhakishun.
Vijf mensen van formaat die allemaal een mening hebben in de klimaatdiscussie. Voor ik begon aan mijn betoog over de oplossing van het Afghanistan-probleem, vroeg ik hen wie er wist hoeveel CO2 de natuur uitstoot en hoeveel de mens. De winnaar zou uit mijn handen de mascotte van het WNBF ontvangen: de platte panda. Wouke dacht dat de natuur 40% voor zijn rekening nam. Die heb ik mijn visitekaartje gegeven voor mijn lezing over de natuur. Marcel van Dam had geen idee en probeerde te ontsnappen door te zeggen dat de mens onderdeel is van de natuur. Samen zorgen ze voor 100% uitstoot. Daar trapt de directeur van het WNBF natuurlijk niet in. Maar wat ik ook probeerde, Van Dam weigerde te antwoorden. Prem had geen idee en Jan Marijnissen vroeg ik het niet, want die had ik het al eens ingefluisterd. Pieter Winsemius gaf uiteindelijk het antwoord dat het dichtst in de buurt zat en won de platte panda. Na afloop gaf hij hem echter weer aan me terug met de woorden: “Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik ben voorzitter geweest van de Stichting Natuurmonumenten. Met die platte panda kan ik echt niet thuiskomen”. Dat is dan weer een mooie opsteker voor het Fonds, want die panda was met zijn € 4,95 toch een hele investering.
Hij gaat mee naar Kopenhagen. Daar ga ik proberen al die milieuhotemetoten en hoogwaardigheidsbekleders dezelfde vraag te stellen. En dan hoop ik erin te slagen om van de uitreiking van de platte panda een waar mediacircus te maken met alle positieve gevolgen van dien voor de kas van het WNBF. Uiteraard zal ik weer geconfronteerd worden met tegenwerking door de Groene Khmer en onwillige politici. Ik blijf dus met beide benen op de grond staan want de kans is natuurlijk reëel dat ik de platte panda terug moet vragen.
Theo van Duren
0 Reacties