Als er ooit een kampioenschap traag plassen wordt gehouden, gooi ik hoge ogen. Veel mannen worden er beter in naarmate ze ouder worden, bij mij is het aangeboren. Van kinds af aan sta ik een paar keer per dag minutenlang te staren naar een miezerig straaltje. Thuis valt er goed mee te leven, maar bij openbare toiletten is het soms toch wat gênant. Zeker als het er druk is en mensen moeten wachten, dan naast je komen staan, plassen, doortrekken, hun handen wassen en bij vertrek mij nog steeds vol overgave bezig zien bij die pisbak. Ik krijg dan toch sterk de neiging om middels een aardige oneliner mezelf op een of andere manier te verontschuldigen, maar de juiste tekst is me nog nimmer te binnen geschoten.